2006/Dec/12


........วันที่เขียนบันทึกหน้านี้คือวันที่ 9.11.06 ขณะนี้เลยเที่ยงคืนของวันที่ 8 มาหนึ่งชั่วโมงพอดี
มีความพิเศษ หนึ่งอย่างคือการได้เจอหน้าเพื่อนฝูง อันห่างหายกันไปนานพอสมควร
มีเหตุทำให้ได้พบเจอกันเนื่องด้วยเพื่อนคนหนึ่งสำเร็จการศึกษาได้รับปริญญา(เสียที)
จึงได้มีโอกาศพบเจอเพื่อนเก่า เรียกว่ามิตรรู้ใจจนถึงตับไต เพราะกินนอนด้วยกันมา
ในวัยคึกคะนองของชีวิต.....ชีวิตวัยเยาว์ช่างหอมหวานนึกขึ้นคราใดชวนให้ใบหน้า
เปื้อนรอยยิ้มทุกคราไป
.....หากนับเวลาจากการเขียนบันทึกหน้านี้ผ่านพ้นไป ผมอาจยืนอยู่บนโลกนี้
เพียงแค่พรุ่งนี้ หรืออาจเลยเถิดไปอีกห้าหกสิบปี กระนั้นจึงมีความในหนึ่งอย่าง
อยากเอ่ยให้เพื่อนฟูงพึงรับฟังและตระหนัก
.....ช่วงชีวิตและเวลาที่เราคงอยู่ในรูปที่เห็นและเป็นนี้ช่างแสนสั้น เกินเราตระหนักรับรู้
วันเวลาผ่านไป นั้น จึงมีค่ายิ่ง การจดจำนั้นไม่เป็นผลเมื่อเราจากไป...แต่การระลึกได้
ขณะมีชีวิตนั้นสำคัญกว่าสิ่งใด เพื่อนบางคนผมรับรู้ได้ว่าสามารถเข้าใจในตรรกะนี้
เหมือนปุถุชนเฝ้าหลอกตนไปวันๆด้วยกิจวัตรต่างๆนานาประจำวันรวมถึงการงานที่ท่าน
ถวายชีวิต
........จึงอยากบอกให้เพื่อนรู้ว่า จงอยู่กับปัจจุบันให้มาก อดีตกับอนาคตนั้นสำคัญไฉน
หากพรุ่งนี้ไม่มีอนาคตของชีวิต ณ ห้วงปัจจุบันเพื่อนจะทำเช่นไร ความทรงจำอันแสนดี
พึงระลึกคิดถึงให้ได้ยิ้มมุปากเวลามันหวนกลับมา แล้วลืมมันเสียเถิด เพราะอนาคตข้าง
หน้าของเรานั้นล้วนปรากฎชัดเพียงความว่างเปล่า......

เหมือนกับที่ผมเคยเขียนถึงน้องชาย
ยินดีที่ได้รู้จัก

Comment

Comment:

Tweet


โจกูเปลี่ยนบล็อกใหม่แล้ว่างๆเข้าไปนะ
#3 by H5N1 At 2007-03-06 18:08,
วันเวลา...ผันผ่าน...แล้วผ่านผัน
แต่วันวาน...วานวัน...นั้นชวนหา
ชีวิตแม้...มีมิตรหนึ่ง...ให้ตรึงตรา
ก็คุ้มค่า...ชีวิตนี้...ที่พบกัน
#2 by Arus At 2006-12-14 11:55,
เช่นกัน.....
#1 by เอนนิสเดลมาร์ At 2006-12-12 15:00,