2006/Dec/12


........เฝ้านึกย้อน ถึงช่วงกาล อันผ่านมา
...เห็นคลุ้มคลั้ง ความบ้า ของทุกสิ่ง
...สื่อสะท้อน ความหมายมา เห็นตามจริง
...ตระหนักยิ่ง ถึงความร้อน ซ้อนมายา
........เพ่งพินิจ เพื่อนมนุษย์ แสนประหลาด
...ทุกสิ่งอยาก ครอบครอง ใฝ่กระสัน
...มิมองเห็น ความเป็นไป สรรพสิ่งนำ
...กิเลสทำ มอมเมา น่าเศร้าใจ
........เป็นมนุษย์ ใยมิอยู่ สงบงาม
...ปล่อยกายตาม การกระทำ ในสื่อสิ่ง
...ในเสียงลม ล้วนข้อความ ตามเป็นจริง
...ทอดใจนิ่ง รอริ้วลม พัดผลิ้วไป
........สูดกลิ่นอาย ลมหายใจ ของชีวิต
...ทุกขณะ แห่งจิต สมประสงค์
...คล้อยเคลื่อนกาย ยึดสติ ในมั่นคง
...จิตจึงใฝ่ ให้หลุดพ้น ห้วงเวลา...

Comment

Comment:

Tweet



เจ๋งครับ......................เพื่อน

จิตของคนนั้นหมุนไป ไม่หยุดนิ่ง
ไปตามสิ่ง ไปตามของ ที่ไฝ่ฝัน
ตะเกรียกตะกราย ให้ได้มา
เป็นหมายมั่น ไม่มีวันคำว่าพอ ในใจตน ถึงวันนั้น วันที่ลม เขาหยุดนิ่ง ทุกๆสิ่ง ที่ได้มาอย่างเหมาะสม
แค่เหรียญเงิน ในปาก ที่เขาอม
ยังไม่ได้เอา ไปเชยชม ไม่มีเลย
#3 by เอก รุ่น 45 (202.139.211.254) At 2007-02-18 20:58,
แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมะนุด
มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด
อันเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด
ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน

แหม...ขอเล่นง่ายอย่างนี้ละกัน
#2 by Arus At 2006-12-15 02:14,
อัพครั้งแรก...น่าสนใจเป็นที่สุด...ชอบว่ะ
#1 by เอนนิสเดลมาร์ At 2006-12-12 14:41,