....วันนี้แสนธรรมดา ตื่นเช้า แล้วก็ไปทำงาน

ระหว่างมางพยายามเกี่ยวเรื่องรอบตัวมาเป็นต้นทุน 

 ความคิดไม่พบอะไรเลย  คงเพราะวันนี้ จิตใจมันรกรุงรัง

ปราชญ์กล่าวไว้ ความยิ่งใหญ่ อยู่ในรายละเอียด

สิ่งเล็กน้อย แสนธรรมดา...

....จริงๆ แล้วกรุงเทพฯ มีข้อคิดมากมายโพล่มา

ไม่เว้นแต่ละวัน  แต่ก็มักมองมันไม่เห็น เหตุเพราะ

อัตตาทำงานอย่างไม่อ่อนแรง

....โลกในการทำงาน และชีวิตของความเป็นจริง

ทางวัตถุนิยม ทำลายจินตนาการได้ชงัก 

....พอจิตใจเริ่มอ่อนไหวกับ ความงามตรงหน้า(สติ)

ความรับผิดชอบในหน้าที่การงาน ที่จะต้องใช้

ความคิดอย่างมาก ก็แทรกตัวเข้ามาอีก มันให้เวลา

กับคนชอบ เอากะทะมาทอดอารมณ์ อย่างผมน้อยมาก

.......รถราคราคร่ำ ท้องฟ้าเริ่มออกสีเทาหม่น
...พอใบไม้บิดกาย อย่างขี้เกียจ แผ่วเบา
...ฝนเม็ดเล็กนับไม่ถ้วน ก็ร่วงลงมา กระจายไปทั่ว
...อีกสักพักคงหนักเม็ดขึ้นเรื่อยๆ....
...ถนนเจิงนอง เกิดเป็นเงาสะท้อน....
...อีกเดี๋ยวพอแดดออก.....ฝนก็กลับขึ้นไปเป็นก่อนเมฆ...

........วันที่เขียนบันทึกหน้านี้คือวันที่ 9.11.06 ขณะนี้เลยเที่ยงคืนของวันที่ 8 มาหนึ่งชั่วโมงพอดี
มีความพิเศษ หนึ่งอย่างคือการได้เจอหน้าเพื่อนฝูง อันห่างหายกันไปนานพอสมควร
มีเหตุทำให้ได้พบเจอกันเนื่องด้วยเพื่อนคนหนึ่งสำเร็จการศึกษาได้รับปริญญา(เสียที)
จึงได้มีโอกาศพบเจอเพื่อนเก่า เรียกว่ามิตรรู้ใจจนถึงตับไต เพราะกินนอนด้วยกันมา
ในวัยคึกคะนองของชีวิต.....ชีวิตวัยเยาว์ช่างหอมหวานนึกขึ้นคราใดชวนให้ใบหน้า
เปื้อนรอยยิ้มทุกคราไป
.....หากนับเวลาจากการเขียนบันทึกหน้านี้ผ่านพ้นไป ผมอาจยืนอยู่บนโลกนี้
เพียงแค่พรุ่งนี้ หรืออาจเลยเถิดไปอีกห้าหกสิบปี กระนั้นจึงมีความในหนึ่งอย่าง
อยากเอ่ยให้เพื่อนฟูงพึงรับฟังและตระหนัก
.....ช่วงชีวิตและเวลาที่เราคงอยู่ในรูปที่เห็นและเป็นนี้ช่างแสนสั้น เกินเราตระหนักรับรู้
วันเวลาผ่านไป นั้น จึงมีค่ายิ่ง การจดจำนั้นไม่เป็นผลเมื่อเราจากไป...แต่การระลึกได้
ขณะมีชีวิตนั้นสำคัญกว่าสิ่งใด เพื่อนบางคนผมรับรู้ได้ว่าสามารถเข้าใจในตรรกะนี้
เหมือนปุถุชนเฝ้าหลอกตนไปวันๆด้วยกิจวัตรต่างๆนานาประจำวันรวมถึงการงานที่ท่าน
ถวายชีวิต
........จึงอยากบอกให้เพื่อนรู้ว่า จงอยู่กับปัจจุบันให้มาก อดีตกับอนาคตนั้นสำคัญไฉน
หากพรุ่งนี้ไม่มีอนาคตของชีวิต ณ ห้วงปัจจุบันเพื่อนจะทำเช่นไร ความทรงจำอันแสนดี
พึงระลึกคิดถึงให้ได้ยิ้มมุปากเวลามันหวนกลับมา แล้วลืมมันเสียเถิด เพราะอนาคตข้าง
หน้าของเรานั้นล้วนปรากฎชัดเพียงความว่างเปล่า......

เหมือนกับที่ผมเคยเขียนถึงน้องชาย
ยินดีที่ได้รู้จัก